هنوز چند ده‌متري از شير پلا به سمت آبشار دوقلو پائين نيومديم كه مي‌بينم چند نفر با عجله و سرعتِ بالا دارن صخره‌ها رو مي‌يان پائين و در طول مسير از بر و بچه‌هايي كه هستند  يكي يكي سبقت می‌گيرن... تعجب مي‌كنم و دليل اين همه شتاب رو نمي‌فهمم. اما همين كه مي‌يان تا از من هم بگذرن، با ديدن بازوبندهاشون كه نشونه‌ی هلال احمر روي اون نقش بسته، بند دلم پاره مي‌شه...واي خداي من يعني چيزي شده؟ اتفاقي افتاده؟ دارم با خودم تقلا مي‌كنم تا گلوي خشك شده‌ام رو به واسطه‌ي آب دهان تر كنم تا بلکه بتونم زبونم و بچرخونم و بپرسم حادثه اي روي داده؟؟؟ اما تا من به خودم بيام پسري كه چند قدم از من جلوتره پيش دستي مي‌كنه و از بچه‌هاي امداد علت اين همه شتاب و عجله‌رومي‌پرسه و يكي‌شون در پاسخ بهش مي‌گه -" خبر دادن يكي از كوه سقوط كرده"... اين‌بار من گوی سبقت و بدست می‌گيرم و بلافاصله مي‌پرسم -"خيلي كه جدي نيست ؟" -"نمي‌دونم، هيچي در مورد وضعيت مسدوم به ما گزارش نشده" ...واي خداي من!... ديگه نمي‌‌فهمم كه چه جور مسير رو تا آبشار دو قلو طي مي‌كنم و خودم رو به قهوه خانه و ساختمان امداد كوهنوردي، كه همش چند متر باهم فاصله دارن، مي‌رسونم... هر قدر نگاهم رو به اطراف مي‌چرخونم چيزي جز چهره‌هاي درهم و گرفته‌ي جمعيت نمي‌بينم...خبري از جووني كه مي‌گفتن از آبشار سقوط كرده نيست... تو دلم غوغايي...آخ چي مي‌شد يكي از بين جمعيت فرياد مي‌زد و خبر سلامتي جوون حادثه ديده رو بهمون مژده مي‌داد...اما نه اين انتظار بيهوده‌است... نگاهم بروي دختري 15، 16 ساله‌ي ثابت مي‌مونه كه آروم و بي‌صدا مثلِ ابر بهار داره گريه مي‌كنه... به خودم جراتي مي‌دم و بهش نزديك مي‌شم... -" عزيزكم! تو شاهدحادثه بودي كه اينجور ناراحتي و گريه مي‌كني؟" در تائيد حرفم تنها سرش رو تكوني مي‌ده و دستاش رو مي‌گيره جلوي چشماش و باز هم گريه مي‌كنه...با ديدن اشك‌هاي دخترك معصوم، بيشتر دلم ريش مي‌شه...دلم مي‌خواد هر جوري شده از حال و روز جوون و شدت سانحه‌ي به وجود اومده با خبر بشم اما نمي‌دونم چرا جرات نمي‌كنم از كسي چيزي بپرسم...خشكم زده...مثل مجسمه‌ها وايستادم و گوشم رو تيز كردم تا از كسي چيزي در موردش بشنوم... اما فقط سكوت ِ و هق هق‌هاي دخترك معصوم...اما نه، اون‌جور كه اون دكه‌دار سر نبش داره براي اون پيرمرد كه تازه از بالا رسيده مي‌گه، مسدوم رو به كمك امدادگرا از پائين آبشار در آوردن...وای خدايا چرا حرفش رو ادامه نمي‌ده؟ چرا نمي‌گه الان كجاست؟؟؟...ديگه طاقت ديدن گريه‌ها و شنيدن پژواك هق هق‌هاي دخترك در فضا رو ندارم ...دو سه قدمي به سمتش خيز برمي‌دارم و دستم رو روي شونه‌هاي نهيفش مي‌گذارم و مي‌گم -" آخه عزيزكم، با غصه خوردن و گريه كردنت كه چيزي عوض نمي‌شه...به جاي اشك ريختن پاشو ودست و صورتت رو بشور و برای سلامتيش از ته قلبت دعا كن انشالله كه مسئله خيلي جدي نيست و حالش خوب خوب مي‌شه"... اين‌بار دخترك  آهي از ته دل مي‌كشه و يا اون چشم‌هاي نمناكش چند ثانيه‌ي بهم خيره مي‌شه و مي‌گه -" تو هم اگه مثل من صداي برخورد سر اون پسر جوون به صخره‌ها تو گوشت طنين انداخته بود، الان اميدي به بهبودش نمي‌داشتي و اين‌قدر خوش‌بينانه به قضيه نگاه نمي‌كردي"...واي خداي من! بخورد سرش با صخره؟؟؟ انعكاس صدا؟؟؟...از بين جمعيت مي شنوم كه كسي مي‌گه به هلكوپترِ امداد خبر دادن...واي ديگه تو حال خودم نيستم... ديگه برام مهم نيست كه از دوستام خيلي جلو افتادم و اين احتمال مي‌ره كه ازم شاكي بشن... فقط اين و مي‌دونم كه بايد راه بيفتم. اون‌هم هر چه سريعتر... چيزي نمونده به جاي مسطحي برسم كه انگاري مخصوصا براي فرود اضطراري هلكوپتر ساختن...تا حالا خيلي اين محوطه رو ديده بودم اما هيچ وقت به اين موضوع فكر نكرده بودم كه چرا در طول مسير اين قسمت اینقدر مسطح و همواره...اما الان برام مي‌تونه معناي ديگه‌اي داشته باشه...جمعيتي رو مي‌بينم كه همون هول و هوش ساكن ايستادن...دارم باز هم به قدم‌هام شتاب بيشتري مي‌دم كه يدفعه بي‌مقدمه پسركي كه روي يه صخره نشسته ازم مي‌پرسه –" خانم شماره‌ي اورژانس چنده؟ 115 يا 125؟ در جوابش مي‌گم –" والله دقيق نمي‌دونم 115 اورژانس هست يا نه اما مي‌دونم كه 125 مال آتش نشاني"...-  آخه مي‌خوام بگم هلكوپتر بفرستن الان بيشتر از نيم ساعته كه قراره بيان اما ازشون خبري نيست"... به خودم جراتي مي‌دم و ازش مي‌پرسم –" وقتي اين اتفاق افتاد شما حضور داشتين؟ مي‌دونين الان مسدوم كجاست؟...-  بله. اون پسر دوستمه، جلوي چشماي خودم سقوط كرد. همون جاست اون پائين" ....واي فقط خدا مي‌دونه اين لحظه چه احساسي دارم...انگار كه ديگه قلبم از تپيدن باز ايستاده... انگار که يه دفعه يه عالمه آب رو توی رگهام جاری کردن ...مي‌خوام بدوم چيزي نمونده كه به جمعيت برسم اما ديگه پاهام ياريم نمي‌كنن...ديگه به فرمان من نيستن و آروم آروم قدم از قدم بر مي‌دارن...واي خدايا اين2 تا دختركي هستن كه اين‌جا رو خاك‌ها وا رفتن و اشك مي‌ريزن؟ نكنه مي‌شناسنش...اي خدا چرا همه گريه مي‌كنن چرا هر كي رو مي‌بينه چشماش سرخِ؟؟؟ از فاصله‌ي 3، 4 متري برانكاردی رو مي‌بينم كه چند نفر دورشن...اي خدا ببيني حالش چه جوره ...مي‌خوام برم جلو كه پسري جلوم رو مي‌گيره –" خانم تو رو خدا نياين. به خاطره آرامش بيشتر خودتون مي‌گم. حالتون خراب مي شه"...نمي‌تونم به حرفش گوش كنم، مي‌دونم دلم تاب ديدن صحنه رو نداره اما نمي‌دونم چرا چشمام اين‌طور جسورانه فضا رو ميشكافن تا مسدوم رو پيدا كنن...دور برانکارد حلقه‌ای زدن که نمی‌زارن قشنگ  روش رو ببينم... واي‌ي‌ي‌ي‌ي‌ي‌ي‌ي خداي من! حالا مي‌بينمش...مي‌بينمش كه روي برانكارد درازش كردن و دارن بهش نفس مصنوعي مي‌دن...مي‌رم جلوتر حالا ديگه بفاصله‌ي 1 متر ازش، بالا سرش،  وايستادم و دارم صورت آغشته به خون  و سر ورم كرده‌اش رو نگاه مي‌كنم...ای واي خدايا اين شكاف‌ها چيه رو سرش نه يکی نه دوتا نه...الهی بميرم ابروهاشم که شکسته، از پيشونيش هم که داره خون می‌ياد...جز زانوي سمت راستش، بدنش هيچ زخمي بر نداشته اما سرو صورتش... اي خدا! چقدر اين پسر جوون و برومند و زيباست...ديگه نمي‌تونم بيش از اين نگاش كنم...حالم داره بهم مي‌خوره... اشك امونم رو بريده ...دارم احساس خفگي مي‌كنم... خدايا! خدايا به خانوادش رحم كن...به مادرش...پدرش...واي‌ي‌ِ‌ي‌ِ‌ِ‌ي‌ِ‌ِ‌ي‌ي...در طول عمرم جون دادن هيچ موجود زنده‌اي رو نديدم و حالا دارم آدمي رو مي‌بينم كه پنجه در پنجه‌ي مرگ داره باهاش مبارزه مي‌كنه...خدايا! حتي پسري كه داره به جوونِ مسدوم تنفس مصنوعي ميده تاب ديدن چهره‌ي غرق در خون پسر رو نداره و نگاهش رو از صورت اون دزديده و با چشموني بسته داره تنفس مي‌ده...اي خدا يعني ببيني تو اين لحظه كه پسرك داره براي زنده موندن و ديدنِ دوباره‌ي طلوع خورشيد با مرگ دست و پنجه نرم مي‌كنه، به مادرش چيزي الهام شده؟؟؟...واي مگه مي‌شه چيزي الهام نشه...مگه مي‌شه پاره‌ي تن مادري كوچكترين آسيبي ببينه و دلش بهش گواهي نده ديگه چه برسه به اين كه ... آخ خدايا تاب تحمل ترسيم اين صحنه رو ندارم....الهي بميرم براي مادرش... حساب كن همين چند ساعت پيش پسرش و پاره‌ي تنش بدرقه كرده بود و حالا...نه نه من دلش و ندارم نه اون زنده مي‌مونه و اصلا كار به اينجاها نمي‌كشه...پشتم رو به جمعيت مي‌كنم رو به آسمون، روسريم رو مي‌گيرم جلوي دهنم و با خداي خودم بلند بلند حرف مي‌زنم...خدايا خدايا! تو رو خدا! تو رو به اسمت! تو رو به بزرگيت! تو رو به عظمتت! يه باره ديگه اين پسر و به مادرش، پدرش٬ خانواده‌اش ببخش...اي خداي خوبم آخه اون مادر چطور مي‌تونه اين بار غم و روي دوشش تحمل كنه؟؟؟ خدايا تو رو به حرمت و عشق و مهر و محبت مادری! تو رو به قداست اين ماه عزيز!!!...از دور صداي هلكوپتر مي‌ياد...هنوز نتونسته محلي كه مسدوم هست رو تشخيص بده...يكي از بچه‌هاي امداد پارچه‌ي قرمز رنگي رو بر مي‌داره با تكون دادن و بالا پائين آوردنش بهشون علامت مي‌ده...بلاخره سرنشينان هلكوپتر محل رو پيدا مي‌كنن...با فرود هلكوپتر خاك همه جا رو فرا مي‌گيره...گرد و غبار تو فضا پخشه گويی مه‌ای از خاک همه‌جا رو در بر گرفته...بلاخره مي‌شينه...هنوز دارن به پسرك تنفس مصنوعي مي دن...نگاهي به اطرافيانم مي‌كنم و تو چهره‌هاشون دقيق مي‌شم...الهي بگردم هيچ کس تو حال خودش نيست و همه بدون استثنا چشماشون خيسه...يه عده رو به آسمون، يه عده رو به قبله، دست‌هاشون رو گره کردن و از صميم قلب برای بازگشت دوباره‌ی جوونک دعا می‌کنن و هر کدوم به شيوه ی خودشون خالقشون رو صدا می‌زنن و ازش کمک می‌خوان...همه به نوعي خصوصا تو اين لحظات كه شدت حركت رفت و برگشت دست‌هاي امدادگر برروي سينه‌ي پسرك بيشتر شده دارن براش دعا مي‌كنن...واي خدايا الان 10 دقيقه‌اي مي‌شه كه هلكوپتر اومده پس چرا هر چه زودتر جوون رو نمي‌رسونن به بيمارستان؟ آخه چرا اينقدر تعلل مي‌كنن؟ چرا اين همه وقت كشي؟ دلم مي‌خواد برم سرشون داد بكشم و بگم آخ لعنتی‌ها اين‌جا ها هم كه جونه يه آدم در مي‌يونه كم مي‌گذارين و به فکر منافع خودتونيد؟؟؟ نكنه منتظرين كه اول هزينه‌ي اومدن هلكوپتر رو باهاتون حساب كنن و بعد اين بيچاره رو ببرين بيمارستان؟ اي خدا به خدا اگه تا چند دقيقه ديگه اقدام نكنن ميرم جلو هر چي كه تو دهنم بياد نثارشون می‌کنم...تو اين افكارم كه مي‌بينم بلاخره مي‌خوان حركتش بدَن...بارقه‌اي از اميد تو دلم جرقه مي‌زنه...خدا رو چه ديدي شايد خيلي هم دير نشده باشه... دارم حركت برانكارد به سمت هلكوپتر رو نظاره مي‌كنم كه يه دفعه لاله كه الان 10 دقيقه‌اي هست كه به من رسيدِ و صحنه رو از نزديك پي‌گيري كرده دستش رو روی شونم مي‌گذاره با چشماي اشك‌بارش بهم مي‌گه: " تموم كرد...پسرك تموم كرد...حالا ديگه حركتش مي‌دن و مي‌برنش به سمت هلكوپتر...با ناباوري نگاش مي‌كنم و مي‌گم –" لاله تو از كجا مي‌دوني؟ " –" آخه كسي كه حالش وخيم باشه و سكنه‌ي مغزي كرده باشه رو مطلقا تكون نمي دن...مگر اينكه تموم كرده باشه" دنيا دوره سرم می‌چرخه... واي خداي من‌ن‌‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن!!! حالا مي‌فهمم كه چرا پسرك رو علي رغم اينكه هلكوپتر نشسته بود جابجا نمي‌كردن نگو هنوز قلبش مي‌زده و  درست زماني كه قلبش از تپيدن ايستاده اون و حركت دادن...وای پسری رو می‌بينم که يا حرکت برانکارد به سوی هلکوپتر نقش بر زمين شد...من هم همراه با گروه مداد می‌رم کنارش...روی زمين دراز کشيده و نگاش اون دور دست‌ها روی صخره‌ها مات مونده، حتی مژه هم نمی‌زنه... واي خدايا!!! عجب صحنه‌های کشنده‌ای...قلبم بيشتر از اين نمی‌تونه اين بار غم و اين صحنه‌های دهشتناک و تحمل کنه...تو اين لحظه باز ياد مادرش می‌افته...پروردگارا!  خودت به مادر و پدرش صبر بده... وای فکر اين که جای اين پسر می‌تونست هر کدوم از عزيزای من باشن و اين اتفاق براشون بيفته رعشه به اندامم می‌ندازه و يه باره ديگه من و به خودم می‌ياره که بيشتر از قبل قدر عزيزانم رو بدونم و از گرمای وجودشون بهره مند بشم ...

تا که بوديم نبوديم کسی   کُشت ما را غم بی هم‌نفسی

تا که رفتيم همه يار شدند   خفته‌ايم و همه بيدار شدند

قدر آیينه بدانيم چو هست

نه در آن وقت که اقبال شکست